Te zdania słyszała chyba każda mama. Niby mają być pomocne, a tymczasem sprawiają, że mamy zaczynają wątpić w siebie, bagatelizują własne zmęczenie i myślą, że problem jest w nich, a nie w ciężarze, który dźwigają każdego dnia.
Te zdania nie są niewinne. Nie dlatego, że są "złe" w intencji, ale dlatego, że mamy tracą pewność siebie i przestają ufać własnym uczuciom. Jakich zdań nie powinna słyszeć żadna z nas?
Najczęściej słyszane wtedy, kiedy jest najtrudniej. Kiedy brakuje snu, gdy kończy się cierpliwość, gdy ktoś po prostu chce powiedzieć: jest mi ciężko.
To zdanie nie daje ulgi. Ono uczy, że zmęczenie jest czymś, co należy przemilczeć. Bo przecież "powinnaś się cieszyć". Kiedy mama słyszy te słowa, otrzymuje jasny komunikat: twoje trudności nie są ważne. To, co czujesz teraz, jest niewłaściwe. Powinnaś czuć coś innego – radość, spełnienie.
To prowadzi do wewnętrznego dialogu opartego na samokrytyce: "Może rzeczywiście przesadzam. Może powinnam być wdzięczna zamiast zmęczona. Może problem jest we mnie".
Zawsze są jakieś "inne". Bardziej ogarnięte, spokojniejsze, cierpliwsze. Te, które nie tylko mają czysto w domu, ale też gotują od podstaw, są przy tym uśmiechnięte i jakoś nie tracą przy tym siebie.
To porównanie, w którym zawsze się przegrywa – bo nikt nie widzi całego obrazu, tylko wycinek. A matka, która to słyszy, zaczyna myśleć, że jej zmęczenie to dowód słabości, a nie realnych granic. Kiedy słyszysz "inne dają radę", automatycznie dostajesz komunikat: ty nie dajesz rady, bo jesteś słabsza, mniej kompetentna, gorsza. Prawda jest jednak inna – nie widzisz całości.
Jedno z najbardziej unieważniających zdań. Ktoś, kto je wypowiada nie pyta, nie słucha, zamyka rozmowę jednym słowem.
Po nim wiele matek przestaje mówić w ogóle – bo skoro "przesadzają", to może rzeczywiście nie powinny czuć tego, co czują. To zdanie ma ogromną moc destrukcyjną, ponieważ bezpośrednio atakuje wiarygodność doświadczenia matki.
Być może. Ale etap przeżywany dzień po dniu, noc po nocy, bez pauzy i bez resetu. Etap, który trwa miesiące, czasem lata. I który w każdym momencie jest realny, intensywny i wymagający.
To zdanie często skraca drogę do pomocy, bo skoro "minie", to po co się zatrzymywać, po co szukać wsparcia, po co mówić, że jest za dużo? Kiedy mówisz zmęczonej kobiecie "to tylko etap", to wysyłasz jej komunikat: twoje potrzeby nie są pilne. Mogą poczekać. Mogą w ogóle nie zostać zaspokojone, bo "to i tak minie".
Spokój nie zawsze jest wyborem. Jakby dało się go włączyć wtedy, gdy zasoby są na zerze, gdy nie spałaś całą noc, gdy masz na głowie sto spraw, pewnie każda mama byłaby spokojna. Kiedy mama słyszy "Jak będziesz spokojniejsza...", dostaje komunikat: to twoja wina, że dziecko się zachowuje w ten sposób. Gdybyś była lepsza, spokojniejsza, bardziej opanowana – dziecko też by takie było.
To zdanie przerzuca całą odpowiedzialność na matkę – ignorując jej zmęczenie, samotność, przeciążenie i brak realnego wsparcia.
Naprawdę niewiele potrzeba, by pomóc mamom, które czują się zmęczone czy przeciążone.
Zamiast: "Ciesz się, to szybko minie"
Powiedz: "Widzę, że jest ci ciężko. To musi być wyczerpujące."
Zamiast: "Inne jakoś dają radę"
Powiedz: "Każda sytuacja jest inna. Jak mogę ci pomóc?"
Zamiast: "Przesadzasz"
Powiedz: "Słucham cię. Opowiedz mi więcej."
Zamiast: "To tylko etap"
Powiedz: "Rozumiem, że teraz jest bardzo trudno. Co mogłoby ci teraz pomóc?"
Zamiast: "Jak będziesz spokojniejsza..."
Powiedz: "Widzę, że jesteś wyczerpana. Może mogłabyś odpocząć, a ja zajmę się dzieckiem?"
Ta strona używa plików cookies w celu świadczenia Państwu usług na najwyższym poziomie.
Więcej szczegółów w naszej