Przemoc psychiczna wobec dziecka - skutki w dorosłym życiu

Problem nie kończy się wraz z momentem ustania przemocy.
Przemoc psychiczna wobec dziecka - skutki w dorosłym życiu
fot. istock.com
08.04.2021
Katarzyna Lemanowicz

Z artykułu dowiesz się:

  • jakie zachowania przejawiają w dorosłym życiu ofiary przemocy psychicznej;
  • jak przemoc psychiczna wpływa na rozwój dziecka;
  • jakie są konsekwencje przemocy psychicznej.

Dzieciństwo to okres, w którym dziecko powinno mieć zapewnione poczucie bezpieczeństwa, które niezbędne jest do prawidłowego i zrównoważonego rozwoju. Niestety maluchy coraz częściej doświadczają przemocy psychicznej. Pochodzić może ona zarówno ze strony najbliższych ale również ze ze strony rówieśników lub starszych kolegów. Skutki tego potrafią mieć nie tylko działanie destrukcyjne ale również dalekosiężne co oznacza, że wpływają nie tylko na dzieciństwo, ale również dojrzewanie i dorosłość. Oprócz tego przemoc psychiczna burzy poczucie własnej wartości i relacje z innymi, a także może przerodzić się w chorobę psychiczną.

Jakie zachowania przejawiają w dorosłym życiu ofiary przemocy psychicznej?

By uświadomić sobie, jak psychiczne znęcanie się nad dzieckiem wpływa na nie w dorosłości, warto zapoznać się z zachowaniami charakterystycznymi dla ofiar przemocy psychicznej.

przemoc psychiczna
fot. istock.com

Ofiara przemocy psychicznej w dzieciństwie:

  • nie potrafi znieść hałasu, krzyków, kłótni i agresji w jakiejkolwiek formie. Takie zachowania wyzwalają w niej waleczną postawę lub chęć ucieczki,
  • nie potrafi przyjmować komplementów. Nie jest do nich przyzwyczajona, ponieważ dotychczas wytykano jej błędy a nie osiągnięcia. Pochwała to dla niej coś zupełnie nowego,
  • czuje potrzebę udowadniania wszystkim, że jest wystarczająco dobra we wszystkim, co robi, bo ma wrażenie, że zawsze robi coś źle. Ma obsesję na punkcie perfekcyjnego wykonywania obowiązków, ale później i tak martwi się, że mogła zrobić coś lepiej. Opinia innych jest dla niej bardzo ważna,
  • przeprasza za wszystko nawet, jeśli złość czy poirytowanie innych nie jest jej winą,
  • żyje jak pustelnik. Cierpi na PTSD i lęki. Nie potrafi się przystosować i obawia się wszystkich wokół siebie. Oprócz tego ma problemy z zaufaniem, rzadko dopuszcza kogokolwiek do swojego życia. Nie zwierza się innym ze swoich problemów ze zdrowiem i bolesnych doświadczeń z dzieciństwa. Ma znajomych, ale nie ma najlepszego przyjaciela,
  • jest niezdecydowana. Ma wrażenie, że bez względu na to jaką decyzję podejmie i tak będzie ona zła,
  • obawia się rodzicielstwa, bo boi się, że „zepsuje” swoje dziecko,
  • nigdy nie jest sobą. Próbuje zachowywać się neutralnie, by nikt nie miał negatywnych odczuć względem niej. Oprócz tego zgadza się na wszystko w obawie przed nienawiścią ze strony innych,
  • ma postawę defensywną a jej sceptycyzm a czasami nawet negatywne nastawienie jest rodzajem bariery przed zranieniem,
  • miłość jest dla niej narzędziem manipulacji. Nie ufa, że ktoś może być zdolny do bezwarunkowej miłości, w związku z tym nie pozwala sobie na słabość, która wiąże się z byciem kochanym, wybranym i akceptowanym przez innych,
  • próbuje zadowolić wszystkich, którzy są dla niej autorytetem, przez co zaniedbuje swoje własne potrzeby. Dąży do doskonałości,
  • tłumaczy swoje wszystkie decyzje. Ma wrażenie, że ludzie myślą iż kłamie, więc czuje się zobowiązana do przedstawienia im szczegółowych wyjaśnień,
  • nie ufa innym więc nie prosi o pomoc. Obawia się, że osoba udzielająca jej pomocy będzie chciała czegoś w zamian,
  • jest nieśmiała i uważa, że nikt nie jest zainteresowany tym, co ma do powiedzenia,
  • przed innymi udaje, że wszystko jest w porządku. Nie pozwala, by znajomi zobaczyli jej „złą” stronę,
  • nie wierzy, że ludzie naprawdę mogą się nią interesować i martwić, ponieważ dla samej siebie jest nikim,
  • nie utrzymuje kontaktu wzrokowego z ludźmi, z którymi rozmawia,
  • nie potrafi wyrażać swoich uczuć, ponieważ przez całe dzieciństwo musiała trzymać je w ukryciu. W przypadku napiętych sytuacji pojawiają się lęki czy złe samopoczucie,
  • kiedy ktoś ją krytykuje nie potrafi zareagować. Pozwala atakującemu na wszystko,
  • obwinia się o wszystko,
  • ma problemy ze zidentyfikowaniem co naprawdę czuje. Nie wie kim jest, a wszystko co mówi wydaje się jej być kłamstwem sfabrykowanym na potrzeby danej sytuacji,
  • swoją złość i frustrację może wylewać w social mediach poprzez publikowanie kontrowersyjnych i pełnych agresji postów.

Zobacz więcej: Jak kłótnia rodziców wpływa na psychikę dziecka?

Niektóre postawy społeczne ułatwiają stosowanie przemocy. Istnieje przekonanie, że w sprawy rodzinne postronne osoby nie powinny się wtrącać. Dlatego też często znaki świadczące o przemocy nie tylko psychicznej, ale również fizycznej są ignorowane przez otoczenie. Problem jednak nie kończy się wraz z momentem ustania przemocy. Ofiary latami muszą radzić sobie ze skutkami takich zachowań ze strony członków rodziny czy rówieśników. Doświadczenia te utrudniają funkcjonowanie w społeczeństwie i założenie w przyszłości rodziny. Ważne jest więc, by nie komunikować się z dzieckiem pod wpływem emocji czy złości, by potem nie żałować słów, które się do niego wypowiedziało. Należy też uważnie obserwować zachowanie malucha i wyłapywać wszystkie sygnały mogące świadczyć o tym, że dziecko jest zastraszane w szkole. Pozwoli to na wczesną reakcję i zapobiegnięcie bolesnym konsekwencjom.

Polecane wideo

Komentarze
Ocena: 5 / 5
Polecane dla Ciebie